volg ons via

Twitter

Meer blog

Dansend het beest in de bek kijken?

Dit weekend stond ik weer eens op de dansvloer. Heerlijke beats, mooi gezelschap. Al dansend dwaalden mijn gedachten naar de songtekst van ‘Dansen op de vulkaan’ van De Dijk, de naamgever van Opdevulkaan. Dansen dansen, dansen. Jazeker. Op de vulkaan? Ik herken het gevoel.

Je moet je het schompes werken
en je doet het maar waarvoor?
het kan elk moment gebeurd zijn
maar ze gaan nog even door
nog dichter bij de afgrond
nog dichter op het vuur
en het wordt alleen maar
erger met het uur

bommen voor de vrede
leugens om het geld
en wij moeten betalen
ook al had je niks besteld
waar halen ze de lef
en de gore moed vandaan
lief, trek iets moois aan
want we gaan

dansen dansen dansen
dansen dansen dansen
op de vulkaan

dit is de grote vrijheid
je mag zeggen wat je denkt
niet dat het iets uitmaakt
met hoeveel je ook bent
ze doen toch wat ze willen
al moet de hele boel vergaan
lief, trek iets moois aan
want we gaan

dansen dansen dansen
dansen dansen dansen
op de vulkaan

‘Wij dansen er niet op, maar kijken het beest recht in de bek’, schreef medevulkanist van het eerste uur Esther. Het is niet niks wat er uit die bek komt. Het stromende vuur uit de aarde roert zich, verwoestend en vruchtbaar tegelijk. Dat is sinds De Dijk deze tekst schreef niet minder geworden. Wat kunnen we doen? Ik hoop het Esther, ik hoop dat ik moed heb het beest in de bek te kijken. Hoe doe je dat zonder te verschroeien, op te branden en uiteindelijk in rook op te gaan? Ik hoop dat ik de moed krijg om te blijven dansen op dat ding én het in de bek te kijken. Om niet ontzettend blij met mezelf staan te wezen in mijn eigen bubble. Swingend en wel te verdampen in de grote leegte.

 

Plaats een reactie

captcha

Please enter the CAPTCHA text