volg ons via

Twitter

Meer blog

Bekentenis van een boze burger

Ik ben het zat. Helemaal zat. De navelstarende politici in strakke blauwe pakken die het zo met zichzelf, met Nederland en met elkaar getroffen hebben. Ik zag jullie wel lachen naar elkaar, gisterenavond bij het RTL-debat. Kijk ons eens slim zijn, en grappig bovendien. Alsof we infantiel zijn. Wij burgers. Wij gaan voor ons eigen belang, toch? Als we links zijn en genoeg te besteden willen we best wat meer belasting betalen als het daarmee wat eerlijker en groener kan. Als we rechts zijn en bang dat wat we hebben te verliezen, willen we dat behouden wat we hadden of dachten te hebben, zoals typisch Nederlandse normen en waarden. Een onsje meer van dit en minder van dat. Bijna van hetzelfde laken een pak, alleen de stropdassen een andere kleur. Het uniform van de macht. Lijsttrekkerwaardig. Lijsttrekkerwaardig?

Politiek schijnt de kunst van het mogelijke te zijn, zo werd mij eens verteld. De kunst lijkt mij dan om het mogelijke te verkennen, op expeditie te gaan naar verre toekomsten, met rare vogels te praten, en met heel slimme vogels van verschillende pluimage. De kunst lijkt mij om de verbeelding aan het werk te zetten en daarbij het verstand niet uit te schakelen. Dat lijkt mij niet alleen de kunst, het is ook een vanzelfsprekende plicht. Het mogelijke kent in eerste instantie geen grenzen. Als je niet in dromen gelooft, komen ze ook niet uit, zei Roald Dahl eens. En zo is het maar net.
Je kunt natuurlijk ook het mogelijke bij voorbaat begrenzen. Verbeelding uit, realiteitszin aan. Het mogelijke dichttimmeren en politiek beperken tot het grote grijze, of eigenlijk blauwe, midden, met wat omfloerste kleur aan de randen. Keurig doorgerekend door het CPB, zoals het hoort.

Geef het volk wat het volk nodig heeft, redelijke keuzes uit een veilig midden, en geef het volk wat het volk vraagt. Huisje, boompje, beestje, baantje in een typisch Nederlandse straat. Lekker ongedwongen en onbekommerd, los van de boze buitenwereld.
Denken jullie dat het volk gek is? Dat ze het toneelstukje niet door hebben. Denken jullie dat dit is wat de burger wil? Wat de burger echt wil? Nee toch? Waarom doen jullie het dan?
Als er iets is waar de burger naar smacht is het echtheid, geloofwaardigheid, een waarachtig verhaal. Wilders heeft dat begrepen en brengt het in de praktijk, voor een deel. Hij wordt gedreven door een afkeer van de islam en in het kielzog daarvan moslim- en marokkanenhaat. Dat deel van zijn politieke boodschap is waarachtig. Het opkomen voor ‘gewone mensen’, laat staan de zwakkeren in de samenleving is dat niet. Daarom ook word ik zo gekmakend boos op die ‘redelijke’ politici die het niet begrijpen. Als je de afkeer van ‘de’ islam als zodanig, laat staan van moslims, niet deelt en wél een afkeer hebt van de acties die daaruit voortvloeien, en als solidariteit met hen die het minder hebben je wel serieus aan het hart gaat, dan wil je dat ‘jouw’ politici begrijpen waar het om draait en de juiste acties ondernemen. Dat ze niet meebuigen, maar wel een adequaat geloofwaardig antwoord bieden.

Heren en dames politici, jullie laten je toch niet gek maken? Benevelen door het idee dat burgers niet verder kijken dan hun eigen straatje, autootje en hypotheekje in hun eigen mooie vlakke landje? Jullie geven toch niet toe aan de roep om ‘eigen volk eerst’? Jullie denken toch niet dat dat is wat wij diep van binnen willen, waar we naar verlangen? Jullie denken toch niet dat wij gek zijn? Dat we niet in de gaten hebben dat we voor grote wereldomvattende vraagstukken staan? Dat onze toekomst op het spel staat? Dat we niet verlangen naar respect en een waarde(n)vol leven waarin mens, dier en natuur een intrinsieke betekenis hebben? Dat we geen toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen wensen? Dat we ons kapot willen consumeren? Dat we echt blij zijn als wij het goed hebben en de buurvrouw een paar straten verder op de eindjes steeds minder aan elkaar weet te knopen?

Ja, ik ben een boze burger. Ook ik. En ik ben best wel bang. Ja, ook bang om mijn goede leventje in welvaart en welzijn te verliezen. Ik ben ook hoopvol. Strijdbaar soms. Ik wil politici die met mij strijden, voorbij mijn directe, materiële eigenbelang. Die het beste in mij naar boven halen en het goede voorbeeld geven. Politici die zeggen ‘ach, ik weet het ook niet precies en ik kan niks beloven maar ik ga mijn stinkende best doen om groots te zijn, om dat te doen wat moet gebeuren, tegen de klippen op, om te strijden voor dat wat waardevol is, doe je mee?’. Politici die toegeven dat ze ook bang zijn, maar dat het antwoord dan niet is om je terug te trekken en alles wat vreemd en nieuw is te wantrouwen. Politici die zeggen ‘ja, wij hebben het goed hier, maar dat geldt steeds minder voor iedereen en bovendien kunnen we zo niet doorgaan’. Ik wil noch politici die haat noch politici die vals optimisme prediken.

Ik wil een betere wereld en ik ben daarin niet alleen. En die betere wereld mag dan bij jezelf beginnen, hij eindigt daar niet.

Plaats een reactie

captcha

Please enter the CAPTCHA text