volg ons via

Twitter

Meer blog

Ben jij ook zo bang?

Als er een straaljager overvloog, rende ik heel hard naar binnen. Dat was als kleuter. Als er een militaire oefening in het dorp was en de tanks op het kerkplein naast de school stonden, werd ik muisstil en hoopte ik dat ze zo snel mogelijk weer zouden verdwijnen. Dat was als schoolkind. Bij discussies in de klas over de ‘koude’ oorlog trok ik wit weg en ging ik naar de wc, ik hoefde nooit naar de wc tijdens de les. Dat was als vroege tiener. De Bom van Doe Maar ‘laat maar vallen want het komt er toch wel van’ kwam heel hard bij me binnen. De adorerende horde meisjes die euforisch mee gilde, vond ik dom. Zo dom dat Doe Maar mij niet kon bekoren. Toen Irak Koeweit binnenviel, doorstond ik de nachten met angst en beven in mijn kamertje, gesprekken erover ging ik nog steeds angstvallig uit de weg. Dat was als student politicologie. Tijdens de oorlog in Joegoslavië, heb ik hele zwarte dagen en nachten gehad nadat ik iemand had horen zeggen dat richting een wereldoorlog gingen. Overigens heeft de hoofdpersoon van Smilla’s gevoel voor sneeuw me er doorheen geholpen. Door de wijze raad om in een depressie te duiken, het over je heen moet laten komen, het door elke vezel te laten gaan, net zolang tot het wegebt.

Afbeeldingsresultaat voor Keith Haring

Die allesoverheersende verlammende angst voor oorlog is voorbij. De aanleiding ervoor niet. Een derde wereldoorlog, de geluiden erover zwellen aan. Misschien is die allang begonnen? Ook dat hoor je her en der. Het zou zomaar kunnen. Mensen zijn bang. Politici ook, dat zijn ook mensen. Bang voor hun hachje. Bang voor de teloorgang van de verzorgingsstaat. Bang voor de onbeheersbaarheid. Bang voor hun leven. Bang om alles te verliezen wat je liefhebt. Bang voor de ander. Wie is de ander? Is jouw ander dezelfde als de mijne?

De ultieme ander voor mij? De haatzaaier. Degene met een bord voor zijn kop die er belang bij heeft dat zo te houden en de borden voor de koppen van anderen nog eens even stevig vastzet. De handelaar in angst. Ze maken me pisnijdig. De bangheid voorbij. De boosheid eigenlijk ook. Tijd om in actie te komen. Om het machteloze geëmmer en de goedpraterij af te schudden. Omdat het nodig is. Nu. En ik verwacht van ‘mijn’ bestuurders en volksvertegenwoordigers hetzelfde eigenlijk. Is dat te veel gevraagd?

Plaats een reactie

captcha

Please enter the CAPTCHA text