volg ons via

Twitter

Meer blog

Wonder Woman, Alice & de koning

Het begon, althans laten we voor het gemak aannemen dat het daar begon, met een heerlijk themafeest. Superhelden. Verkleedpartijtjes, altijd fijn. In mijn zoektocht naar superheldinnen stuitte ik op een heel arsenaal aan stripfiguren uit de stal van DG Comics gebaseerd op eeuwenoude mythen en toekomstige tijden. Allemaal schaars gekleed, rondborstig en wespentaille, maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Superman heeft trouwens ook niet bepaald een bierbuik. Wonder Woman leek me wel wat. Met wat fantasie kon ze doorgaan voor een feministisch icoon, ik was niet de eerste die dat had bedacht. Het Amerikaanse pakje werd een zwart jurkje met glitters, glitters overal, plaktattoos, gouden masker als diadeem, hoge boksschoenen, zwaard en gouden lasso. Here we go. Verbeelding aan de macht en zo. Een van de andere gasten kwam als Aletta Jacobs, ook een feministisch icoon, maar dan anders. Gouden combi.

Wie wil ik zijn? Welke superkrachten zou ik willen hebben? Welke krachten huizen in mij? Hoe ben ik geworden wie ik ben? Waar zal ik naartoe reizen? Aan wie kan ik me spiegelen en kan ik het aan zelf als lichtend voorbeeld te fungeren? Ik ben op zo’n punt aangeland dat men stilstaat, terugkijkt en vooruitblikt. Hoe zal ik mijn reis door het leven voortzetten? Wat drijft mij? Het meisje dat ik was, huist nog steeds in mij. Het meisje dat ongehinderd haar eigen goddelijke gang wil gaan én er naar hunkert gezien te worden. De jonge vrouw vol dromen om zichzelf in de wereld te zetten en die wereld daarmee ook te verbeteren. Een beetje mooier te kleuren. Ook zij is er nog steeds. Onder dikke lagen stof, schoonmaken is nooit mijn hobby geworden, komen ze weer tevoorschijn. Bij het opruimen van mijn werkkamer stuit ik op papers die ik tijdens mijn studie Politicologie en Vrouwenstudies geschreven heb. Op artikelen in faculteitsblad Discorsi, magazine over vrouw, cultuur en wetenschap Savante, op artikelen in de hogeschoolbladen van de Hogeschool van Utrecht en de Haagse Hogeschool. Creatief en kritisch denken een vorm geven door het op papierte zetten, de blik achterom wijst me de weg.

Op ziekenbezoek bij een bevriende collega, en zielsverwant, laat ik me meevoeren naar vroegere beschavingen waarin Godinnen een sterke positie hadden en de kracht van het vrouwelijke gevierd werd. Dat vereren van het vrouwelijke pleegde me ‘iebelig’ te maken, nu luister ik geboeid. Kunstenaar en hartsvriendin Esther vertelt me over haar eigen reis, vallend als Alice, verdwalend als Dorothy. Ze schreef er dit mooie blog over, geïllustreerd met onderstaand eigen werk. Ze zet me aan het denken. Ja, de reis langs je eigen angsten maak je alleen, je zult af en toe vallen en verdwalen, maar we kunnen elkaar toch helpen om onze plannen te realiseren? Ik lees een hoofdstuk uit het boek van Tara Mohr, heel inspirerend, toch vraag ik me af of iedere vrouw een potentiële systeemveranderaar is. Moeten we dat willen? Stel je voor, mooie boel zou het worden als iedereen steeds maar bezig is aan de knoppen te draaien en systemen omver werpt.
Huis van Duif, nieuws, illustratie

Een paar dagen later loop ik tegen een beeld van kunstenaar Peter de Leeuwe aan. Titel: Alice in Wonderland verslaat de koning. Eureka. Het rebelse meisje. Juist zij heeft het in zich om de heersende macht omver te werpen. Dat is nog eens een heldin.

Thuisgekomen pak ik het boek en beleef de avonturen van Alice een beetje mee. Alice blijft krimpen en groeien en de gouden sleutel om de prachtige tuin binnen te komen, komt maar niet in haar bereik. Als ze nu eerst de sleutel van tafel had gepakt voordat ze het drankje dronk dat haar deed krimpen, dan was ze zonder veel moeite in het paradijs gekomen. Is het mogelijk om als volwassene de onbevangenheid van Alice te houden om te dromen, te ervaren en ongewisse avonturen tegemoet te gaan en tegelijkertijd sneller en beter vooruit te komen, door je verstand te gebruiken en je niet steeds aan dezelfde stenen te blijven stoten en in dezelfde vallen te trappen? Of is de reis werkelijk altijd ook de bestemming? Wordt het geen tijd om zelf een stevige positie in te nemen? Te heersen als een Wijze Wonder Woman? Of blijf ik als die rebelse prinses die heersende machten plaagstootjes geeft en ze omver werpt als ze het te bont maken? Ik vraag het me af.

 

Plaats een reactie

captcha

Please enter the CAPTCHA text