volg ons via

Twitter

Waardering

Zaterdagochtend op het terras bij Lolapalooza aan de Weimarstraat. Ze hebben het over rijkdom. Over delen. Over het anders willen doen maar gevangen zitten in je eigen gewoontes. Over manoeuvreren in de marge omdat daar de innovatie zit, aan de randen van de maatschappij omdat het daar het hardst nodig is en over het risico zelf over het randje te kukelen.

Een van hen dreigt per september in de bijstand terecht te komen en mag dan als het tegenzit lucifers gaan inpakken of op andere manieren een ‘tegenprestatie’ leveren. Mind you: ze werkt nu meer dan 40 uur per week voor dat waar ze in gelooft. Ze geeft haar kennis en vaardigheden. Vrijgevig, omdat ze daarin gelooft. Heel waardevol, al schat niet iedereen deze gulheid op waarde. Alles wat je gratis weggeeft, dat kan niet veel waard zijn denken sommigen. Anderen denken er überhaupt niet bij na omdat ze vol zijn van louter zichzelf en hun eigen geniale plannen, én van verdienmodellen die jammer genoeg vaak gebaseerd zijn op dat anderen veel gratis doen.
De ander heeft een betaalde baan van 40 uur per week, een baan met veel vrijheid om dat te doen wat ze ‘moet’ doen, voor de goede zaak, de publieke zaak. Aan die vrijheid hangt dan wel een prijskaartje, in tijd, werkweken van 60 uur of meer zijn haar niet vreemd. Ook zij geeft veel, kennis, contacten, ideeën, inspiratie. Ze heeft de luxe om niet betaald te willen worden voor het ‘liefdewerk’ waarin ze lustig improviseert, organisch creëert. Ze is van de grote lijnen, de grove kwast en ze verwacht dat anderen zien dat ze niet alles kan, dat ze zelf ook in actie mogen en moeten komen, zeker als ze perfectie willen. Oog voor detail? Zij niet. Oog voor schoonheid? Jawel, maar voor haar dan wel de schoonheid van de creatieve explosie, van de rafelrand, van de kleurenpracht, en de schoonheid van ideeën. Oog, oren en hart voor de mensheid, en daardoor soms wat minder voor de mensen dichtbij haar. Eerlijk is eerlijk. De mensen waarderen haar werk meestal wel, al kunnen ze nauwelijks geloven dat de vorige Op de Vulkaan haar minstens 500 euro uit eigen zak heeft gekost – ze is wel goed maar ook een beetje gek – en denken ze dat ze al haar uren in officiële werktijd kan verantwoorden. Wakker worden.
Beiden zijn van de Kairos, de kracht van het juiste moment benutten, soms treuzelend, soms in sneltreinvaart recht op het doel af. Het doel dat voor sommigen niet zo helder is, maar waar zij nooit aan twijfelen, ze zien het zonder het uit te kunnen tekenen, ze weten het zonder het meteen onder woorden te kunnen brengen.

Ze hebben het over kwetsbaarheid die zaterdag op het terras, over eerlijk zijn over zichzelf, over je drijfveren om je in te zetten voor de goede zaak, over het ego dat gestreeld wil worden, over dat ieder mens herkend en erkend wil worden, dat talenten gekoesterd willen worden, hoeveel bijschaving ze ook nodig hebben om te gaan schitteren. Ze hebben het erover hoeveel ellende er ontstaat als mensen niet gezien worden, over hoeveel ellende voortkomt uit vernedering. Over hoe geld fungeert als verslavend surrogaat voor echte waardering.
Ook zichzelf proberen ze onder de loep te nemen. Hebben ze altijd genoeg waardering voor de mensen om zich heen, laten ze dat zien? Hebben ze genoeg waardering voor zichzelf? Daar begint het toch? En ja, het zijn de kleine dingen die het doen, maar wat als je meer van het grove lijnen bent? Je best doen maar wel jezelf accepteren, ook dat is rijkdom nietwaar?

Ze hebben het over doelgerichtheid en zaken vastleggen op papier. Het beeld van Otje en haar vader komt naar boven ‘papieren papieren, je bent in deze wereld niets zonder papieren’. Ze nodigen een gast uit die een jaar zonder euro’s gaat leven en probeert te overleven door gebruik te maken van een lokale munt. Dit is nieuws, wow, wat goed. Wat een experiment. Wat een lef. Dat vinden ze ook echt, tegelijkertijd komt er een stemmetje in hen op: hoe zit het met al die ongedocumenteerden. Zij hebben allang een informeel systeem van ruilen, delen en andere alternatieve waardensystemen. Ook zij regelen veel via communities. Alleen gebeurt dit ondergronds. Zij hebben namelijk geen papieren en kunnen dus helemaal niet officieel bestaan. Zij mogen er niet zijn, ze zijn illegaal en volgens sommigen zelfs crimineel.

Zelf functioneren ze ook in informele netwerken, krachtige platforms online en offline, platforms die geen leden hebben, geen stichtingsbestuur, noch als coöperatie geregistreerd zijn. Toch zijn deze netwerken echt, hebben ze waarde. Sommigen vergelijken deze netwerken met onkruid dat ondergronds verder woekert, niet transparant, zo onoverzichtelijk, zo’n gedoe. Anderen zien heel veel mooie bloemen, een florerende energieke samenleving. Zij zien de kleurenpracht, maar ook het gedoe. Zij zien de ongelofelijke kracht én de klungeligheid van al die aanmodderende mensen, inclusief zichzelf. Zij zijn voormalig ambtenaar en consultant en een docent Bestuurskunde. Het kan verkeren.

Plaats een reactie

captcha

Please enter the CAPTCHA text