volg ons via

Twitter

Meer blog

Intussen in onze buurt

Intussen is in onze buurt een juwelier gedood door twee 19-jarigen, waarvan er een ‘zo’n lieve jongen is’, aldus zijn moeder. Zo ziet hij er ook uit op de foto. Wat ging er om in die hoofden? Verkeerde vraag waarschijnlijk. Welke impulsen dreven hen? Begeerte naar snel geld? ‘I want it and I want it now?’ Niet lang daarvoor is er een paar straten verderop een 15-jarig meisje vermoord, naakt lag ze op de stoep voor haar huis. Ook die dader was rond de 20. Wat is er aan de hand? Raken we hier aan de mensen en de buurten waar het leven op scherp staat? Waar een negatieve energie stroomt?

Hoe dan ook gebeurde de overval op de juwelier in het slechte deel van de buurt. Slecht in de zin van grauw, slecht onderhouden, arm, unheimisch. Luttele meters verderop verandert het: opgeknapte pandjes, leuke winkeltjes, koffietentjes bevolkt met moeders en vaders op hun zorgdag, zzp’ers achter hun laptop aan de latte en culturele ondernemers met bruisende plannen. De creatieve klasse die er graag woont en aangenaam verpoost, in straten die nog niet geheel veryupt zijn en daarom een mooie mengelmoes laten zien. Met kleurrijke figuren, met het leven in al zijn schoonheid én verdriet.

De buurt ligt deels op het zand, deels op het veen. Een grillige scheidslijn; in sommige straten zie je bijvoorbeeld enkele nieuwbouwblokken tussen de oudbouw, de nieuwbouw staat op het Veen.
Loop de Beeklaan in vanaf de Loosduinsekade naar de Laan van Meerdervoort en ervaar de verschillende stukken, doe hetzelfde met de Regentesselaan en volg de Weimarstraat vanaf de Mient naar het Koningsplein. Mijn zoon voelde het 10 jaar geleden feilloos aan. Op zoek naar een huis in Den Haag, met atelierruimte en beperkt budget, liepen we door de Constant Rebecquestraat. ‘Hier ga ik niet wonen’, luidde het oordeel van de 9-jarige. Waarom niet? ‘Het ziet er hier niet uit, de mensen zien er niet uit en de huizen ook niet, er zijn geen leuke winkeltjes en geen leuke kroegjes’. We liepen verder op weg naar onze huidige straat, bij het Regentesseplein aangekomen riep hij uit: ‘hier wordt het beter’. Gelijk had hij. Terwijl het toch echt niet alleen maar pais en vree is hier.

Hij voelde wellicht de positieve energie. Van de voorvechters, de strijders tegen de verloedering en de onveiligheid. Degenen die er geen genoegen mee namen dat er voor de winkels in de Weimarstraat een ‘afsterfconstructie’ gold. Degenen die vochten tegen huisjesmelkers en pandjesbazen die voor grof geld onderdak gaven aan praktijken die het daglicht niet konden verdragen. Degenen die vochten tegen afbraak van mooie herenhuizen ten behoeve van een parkeergarage voor Appie.
Duizendmaal hoera voor deze doorzetters, voor de strijders van het licht die weten dat je daarvoor het donkere moet aanpakken, voor de buurtburgemeesters met hun acties op en over de randen van de legaliteit, maar in het hart van de legitimiteit.
Zij schiepen de ruimte voor nieuwe en oude bewoners die iets moois van hun huizen en hun buurt wilden maken. Apart en een beetje samen. Een warme stad met vertrouwde vreemden, en soms een beetje meer, dat gun je toch iedereen? Om te beginnen met de bewoners en ondernemers in de nabijheid van de vermoorde juwelier.

En mijn zoon? Die is inmiddels ook 19 en net op zichzelf gaan wonen. Hij kent de zoon van de omgekomen middenstander én de dader van de moord op het meisje. Beide gebeurtenissen maakten diepe indruk. Onveiliger is hij zich er niet meteen door gaan voelen. Onveilig voelde hij zich wel toen hij in de cel werd gegooid omdat hij vreedzaam keuvelend met een vriend op een bankje zijn ID niet kon tonen. Op klaarlichte dag. Want ja, die rondhangende jongeren he, die geven zo’n groot gevoel van onveiligheid.

2 reacties op “Intussen in onze buurt”

  1. Treffend en leuk geschreven! Zeer herkenbaar, ook voor mij als Valkenboskwartier-bewoner.

  2. Lees het nu pas, boven water ;) Mooi stukkie, dame.

Plaats een reactie

captcha

Please enter the CAPTCHA text