volg ons via

Twitter

Meer blog

We zijn nog maar net begonnen

Woensdag, “vierde Paasdag”, de vloer geschrobd Op de Vulkaan met Juliette. De laatste restjes van een mooie dag. We geven ons amper de tijd om na te genieten, want we moeten door. Dit was nog maar het begin. We zijn zo geïnspireerd door Tweede Paasdag, we zouden het met recht een kleine persoonlijke verrijzenis kunnen noemen. Die mooie dag vol prachtige verhalen, muziek, voedsel voor de geest, eerlijk en heerlijk eten en drinken is nog niet voorbij of we zijn al weer zes andere aan het organiseren. We zijn vergeten hoe moe we waren, hoe slopend het was, hoe stressvol we waren en hoe onze spaarrekeningen lichter zijn geworden. Maakt allemaal niet uit: de Vulkaan moet blijven stromen.

We zaten aan de koffie, de vloer moest tenslotte drogen, en er ging van alles over tafel, onder andere het optreden van onze gast Ruben Rosenberg Colorni, de OpdeVulkaangast met de dubbelrol: het idee van onze Occupy-kok en student International Public Management sluit perfect aan bij ons idee van een volgende OdV: de toekomst van de democratie zit hem in decentralisatie, leg de macht bij de kleinere gemeenschap, bij de lokale bevolking. Niet toevallig dat bestuurskundedocent Juliette net bezig is met haar dissertatie over burgerparticipatie in grootstedelijke wijken? De wijk, decentralisatie van de macht, hoe werken de disciplines met elkaar samen binnen de wijk? Vanuit Huis van Duif haak ik aan, want ik ben bezig over “levensverhalen in de wijk” na te denken. Als mensen verhalen delen, als ze elkaar daadwerkelijk ontmoeten, komt er begrip en een gevoel van gemeenschap. En dat is de basis waarop we verder zullen moeten, de gemeenschap en niet het individu. Die individualisering heeft ons veel goeds gebracht, net als het kapitalisme, maar het lijkt zijn failliet te naderen. De volgepakte steden met al die individuen, de eenzaamheid die dat oplevert. De vervuiling die dat met zich meebrengt, het zinloze geconsumeer van producten die nog geen jaar meegaan. We mogen het doen met een Life to go, snel kopen en dan, te oud, wegwezen.

Vroeger wist ik niet hoe snel ik kon verhuizen uit mijn oude provinciestadje, ik wilde erbij zijn, ik wilde het volle leven! Nu zie ik steeds vaker mensen vertrekken naar buiten en knaagt er bij mij ook wel eens iets. Buiten wonen lijkt het nieuwe hip &happening en ik begin het te begrijpen. Dat gebrek aan contact door al die media, dat falen van ons om te verbinden met al die digitale verbindingen. Al die winkelketens die er hetzelfde uitzien, kinderen die allemaal dezelfde schoenen als sloffen dragen, volwassenen die zich volvreten, 1.7 kinderen willen en klagen dat ze geen tijd meer voor zichzelf hebben. Ik dwaal af, ik zak weg in een negatieve lavastroom die alles opeet, inclusief mezelf. Over tot het nu en waarom wij, idealisten van de nieuwe tijd, dit ook weer doen.

Jazeker, er zijn revoluties, er is een voorhoede die eerlijk eet, die duurzaamheid predikt, die innerlijke rust opzoekt en die zachte revolutionairen zijn het ook die Op de Vulkaan hebben doen ontstaan en doen werken. Wij zijn niet beter dan de anderen, wij consumeren ook dat het een aard heeft, we zijn zich alleen bewust van hun verantwoordelijkheid om het beter te maken, we voelen dat er eind zit aan die zucht tot productie en consumptie, dat het een keer is afgelopen met ons leven hier als we me doorgaan alles te vernietigen en onverschillig op de Vulkaan gaan liggen zonnebaden. Hopend dat ie uitbarst en dat we er hele mooie Youtube-filmpjes aan overhouden.

Aan de koffie bedenkt Juul ook “op scherp” “on the edge”, de erupties van geweld, de zelfkant, de nacht, die we ook moeten erkennen. De vulkaan in zijn spuwende gat kijken, dat is ook wat we willen. De jeugdbendes, de mensenhandel, de graaiers, het grote geld, het racisme, het fanatisme, het geweld op straat, de milieuvervuiling, de ongelijkheid, de nieuwe armoede, de oude armoede. Alles wat afkalft. We hebben het over mijn held Gerard Fieret, die hoorde bij de marge, maar tegelijkertijd kunst maakte die behoorlijk wat oplevert in de VS. Zo hoort hij, niet verkozen, tot beide werelden: de dag en de nacht.

Koffie is afgerekend en de vloer is droog. Klaar voor een nieuwe eruptie van bloemen. Op de Vulkaan en de vormgevers van de nieuwe tijd, van de dag en van de nacht. We zijn nog maar net begonnen.

Reactiemogelijkheid is uitgeschakeld, maar trackbacks en pingbacks zijn open.