volg ons via

Twitter

Meer blog

Van navelstaren word je blind

 

(geschreven door Ingrid Coppieters, een van de gasten die Op de Vulkaan zo mooi maken)

Toen ik acht jaar oud was, heb ik drie kwartier opgesloten gezeten op de camping-wc. Drie kwartier! Sindsdien doe ik geen toilet meer op slot zonder eerst drie keer proef te draaien. Nou vraag ik je: een volwassen vrouw van in de veertig, die alleen met klamme oksels de wc-deur op de knip durft te doen! Wat zegt dat over mijn moeder, denk je? Iemand die zijn eigen kind drie kwartier niet mist. Daar zit toch een draadje bij los?”

 De woordenstroom aan de andere kant van de houten cafétafel stokt. Mijn vriendin kijkt me aan met een frons in het voorhoofd en een rode gloed op de wangen. Van postume woede? Of is het de wijn? Terwijl ik daarover zit te peinzen, wordt de blik tegenover mij indringender. Blijkbaar wordt een instemmend gemompel verwacht.

  “Dat is toch zo?”, klinkt het nadrukkelijk. “Het zegt toch ook iets over mijn moeder en haar “moeder-zijn”?”

 En ineens, zo maar uit het niks, merk ik: ik ben dit zat. Maar dan ook helemaal spuug- en spuugzat. Dat eindeloze gewroet naar een jeugdtrauma. Dat gepeuter in die navel. In de hoop maar iets te vinden dat het gebrek aan daadkracht in het leven van nu kan verklaren, uitleggen, goedpraten.

 Niet alleen deze vriendin heeft er een handje van. Oh nee. Iedereen doet het!

De gasten bij de oh zo invoelende en ijverig meeknikkende presentatrice die al lang blij is dat ze met haar hoofd op tv is, al is het dan om vijf uur ’s middags. ‘En hoe voelt dat nou, zo’n vetschort van honderd kilo? Tja, mijn moeder gaf mij altijd snoep in plaats van gewoon eten…”

 De van zichzelf vervulde schrijvers van zelfhulpboeken. “Het antwoord is zo simpel dat je – als je het eenmaal weet – jezelf niet kunt voorstellen dat je het daarvoor níet wist. En juist in die simpelheid zit‘m de moeilijkheid…”

 En de schier eindeloze stroom bloggers die een blog verwarren met een dagboek. Ikzelf zit in ieder geval niet te wachten op persoonlijke ontboezemingen over kalknagels, tanden door bloedende kinderlipjes en orgasmen die maar geen orgasme willen worden. Laat staan of er een verband is tussen die dingen. Houd dat maar voor jezelf, bij voorkeur achter een nepzilveren slotje.

 Wat ik dan wel wil lezen? Ik ben geïnteresseerd in het denken van mensen. Niet in een door kerk of sociale druk bepaalde binnenwereld. En ook niet in wat mensen vinden van de gedachten van anderen. Nee, gewoon: hun eigen originele invallen. Zo stelde mijn vriend laatst vanuit het niets, halfliggend op de bank, de vraag: “Kun je ook op één hurk zitten?” Kijk, dat vind ik nou prikkelend. Dat soort gedachten maakt mij nieuwsgierig, open naar de wereld.

En het is in die wereld waar je – mocht je er echt naar op zoek zijn – de grootste kans loopt jezelf ook daadwerkelijk te vinden. Waar weerspiegelt je ziel zich zuiverder dan in je relaties tot anderen? Kijk naar je vriendschappen, en je ziet jezelf. Regelmatig stil worden, letterlijk voelen hoe je er bij zit, hoe je ademt en hoe je voeten op de grond staan, zijn zinvolle dingen in onze tijd van alsmaar vooruit. Maar van eindeloos staren in je eigen navel word je alleen maar blind.

 

Reactiemogelijkheid is uitgeschakeld, maar trackbacks en pingbacks zijn open.