volg ons via

Twitter

Meer blog

Het goede doen …

Hoeveel eigen verantwoordelijkheid en zelfbeheersing kan je van een mens verwachten? Je staat in de supermarkt, het is al laat en je wilt snel eten. Je koopt een pizza, een kant-en-klaar salade en hartige gebakjes met vegetarisch gehakt. 3 maal fout. 1 Haal niet al je boodschappen bij de super, bij de buurtwinkeltjes is het gezelliger, smakelijker en zij verdienen je steun. 2 Koken en eten doe je met aandacht, je schuift geen kant-en-klaar voedsel naar binnen. 3 Ben zo spaarzaam mogelijk met plastic en ander verpakkkingsmateriaal, gaat niet echt lukken bij dit soort maaltijden, je vuilniszak zit half vol na 1 maaltijd.

Nu zijn er twee redeneerrichtingen. De eerste is de makkelijke weg uit: je bent simpelweg slachtoffer van het systeem, het heeft geen zin dat in je eentje door je persoonlijke gedrag te veranderen. Dat is een druppel op een gloeiende plaat, jouw muizenissen maken de wereld echt niet beter. Nee, het systeem moet veranderen. In actie om overheid en bedrijfsleven in beweging te krijgen. Daar moet het gebeuren. Je vermijdt de valkuil van verlammend schuldgevoel én opgeblazen egodenken, je stapt in de valkuil van wij-zij denken en de verantwoordelijkheid buiten jezelf zoeken.
In de tweede redeneertrant draait het juist om de persoonlijke bewustwording, verantwoordelijkheid voor de eigen keuzes en verandering van binnenuit. Schuldgevoel én opgeblazen egodenken liggen dan al snel op de loer. Dit laatste aangewakkerd door het kapitalistisch geïnspireerde mantra van deze tijd: individuele keuzevrijheid uitmondend in een ‘hoogstpersoonlijke’ lifestyle. Ik had zelf andere keuzes kunnen maken, de alternatieven zijn er. Ik heb het recht niet en/of ben niet geloofwaardig als ik voor duurzaamheid pleit, voor maatschappelijke en politieke verandering als ik niet zelf het goede doe. Deze redeneertrant kan overigens ook verworden tot symbolische actie en zo een andere makkelijke uitweg bieden , al dan niet in officieel beleid verpakt. Het scheiden van afval. Het rijden van ‘milieuvriendelijke’ auto’s. Een uurtje voor de aarde om weer met goed fatsoen vrolijk met je leventje verder te gaan. Niets menselijks is ons vreemd.

De weg uit? Dat is er een van vallen en opstaan. Trial en error. De sleutel ligt ergens in het verbinden van de twee werelden: binnen en buiten, persoonlijk en politiek. En dé oplossing is niet te vinden, utopisme aan de macht is hoogst gevaarlijk. Wordt vervolgd. Op de vulkaan.

Reactiemogelijkheid is uitgeschakeld, maar trackbacks en pingbacks zijn open.