volg ons via

Twitter

Meer blog

Het ontstaan van de vulkaan

Hoe het zover gekomen is

Op de Vulkaan. Hoe zijn we ook alweer in deze energiestroom beland? Zo dus. Je zit met een vriendin in een koffietentje, met latte, cheesecake en elkaars gezelschap als brandstof voor een ongelooflijke IDHD-flow. Hyperactief in ideeën, een heuse brainstorm dus. Over de economische crisis, over een nog veel grotere crisis die zijn weerga waarschijnlijk niet zal kennen. Stiekem zijn we benieuwd, maar een van ons ondervindt er nu ook al de gevolgen van. Onzekere tijden voor iemand die opnieuw een eigen bedrijf wil opbouwen, en dan ook nog in de creatieve sector. We stormen harmonieus verder over kunstsubsidies die afkalven, over minder geld voor welzijn, over politiek en hoe vreselijk het allemaal is. Maar ook over hoe we tegelijk zo ontzettend veel mooie initiatieven zien ontstaan, hoeveel prachtige mensen we kennen. Over de hoop op een beter economisch systeem, met respect voor mensen en voor de aarde.

Waarom zijn we eigenlijk bang voor die crisis? De crisis ook een kans? Nee, nu niet te NewAge-achtig gaan zweven, te makkelijk ook om dat zo te stellen. En toch. En toch. Wij hadden toch allang kritiek op het hardnekkige geloof in economische groei? Op de ongelijkheid in de wereld? Op de volstrekte minachting voor onze planeet? Waarom dan bang voor die crisis? Omdat we zelf, eerlijk is eerlijk, toch een aardig graantje meepikken van de welvaart in dit deel van de wereld en genieten van lekker eten, mooie vakanties en de vrijheid genieten om nieuwe schoenen te kopen als we daar zin in hebben. Wat blijft daarvan over? Wie zegt ons dat we over een jaar nog een baan hebben en wie zegt er ons wat er over twee jaar over is van de sociale zekerheid? Het gaat hard nu. Niemand weet wat er gaat gebeuren en dat is eng. We staan op de Vulkaan. Dus. Heel eng, we weten niet wanneer de uitbarsting komt en we kunnen wel denken dat de grond daarna heel vruchtbaar is, maar zeker weten doen we het niet.

Ogen sluiten dan maar? Feesten tot we erbij neervallen? Dansen op de vulkaan? Jazeker. Dansen op de vulkaan, maar niet met onze ogen dicht. We dansen en denken. Dansen met woorden om dwars te denken. Dansen met beelden omdat woorden niet voldoen. Klanken, vormen. Beweging. Verbeelding. Zo zou kunst moeten zijn en zo kan kunst zijn, misschien wel dankzij het gure klimaat momenteel. Was het niet Renate Dorrestein die zei ‘ik gedij op tegenstand als ware het Pokon’? We zullen ze eens een poepie laten ruiken, de cultuurbarbaren, de rancuneuzen. Misschien was die kunstwereld ook wel ingedut, verwend, zoals Nederland minstens voor de helft uit strontverwende burgers bestaat. Juist in ongekende tijden kan kunst een belangrijke rol spelen, omdat woorden niet genoeg zijn om te duiden, omdat de taal van beelden, klanken, vormen nodig is om een onbekende wereld te exploreren en het ondenkbare te denken, zien en voelen. Om het enge eenduidige te doorbreken. Om paradoxen te aanvaarden en te doorleven. Wat een grote woorden. Jazeker. En ze zijn nog essentieel ook. Het doet er toe. Wij doen er toe.

Als we nu eens alle krachten verzamelen. Het leven vieren en samen dwars denken, ons daarin verbonden voelen en anders doen? In een explosie van kleuren, geuren. Van angstvisioenen en mooie dromen. Van miljoenen bloemen? Als we dat nu eens gewoon gaan doen?

Zo is het dus gekomen.

Plaats een reactie

captcha

Please enter the CAPTCHA text